এটি দুটি হাজাৰটি কবিতা- লিছাৰ্পণা শইকীয়া

এটি কবিতা...

অনাকাংক্ষিত

বাস্তৱ হৈয়ো অবাস্তৱ যেন লগা এটি কবিতা

শোকৰ হুমুনিয়াঁহ যেন‌ এটি কবিতা।।

(২)

বাপুকণে হেনো এইবাৰ মেট্ৰিক দিব!

হিয়া ধাকুৰি কান্দিবৰে কথা...

বলিয়া লুইতে তাৰ কিতাপবোৰ বুকুতে সামৰি লৈ গ'ল।।

(৩)

এটি কবিতা এনেধৰণৰ...

নাওঁখনত উঠো নুঠোকৈ আইতাই পিছ হুহুঁকি এবাৰ ঘৰখনলৈ চাইছে,

চাবৰে কথা...

মানুহজনে নিজ হাতে বাহঁ- খেৰে সাজি থৈ গৈছিল আপোন ঘৰখন।

অহ্!! আইতাৰ বিয়াৰ পাটৰ কাপোৰযোৰ চোন বাকচতে থাকিল!!

(৪)

নাকান্দিবি মোৰ সোণাই 

নদী মাতৃৰ বুকুত জন্মিছ তই,কান্দিলে কেনেকৈ হ'ব?

সৌৱা চা,পিতায়ে দূৰৈৰ পৰা‌ আমালৈ চাই আছে...

হাঁহি দে মোৰ‌ সোণাই।।

(৫)

হেৰি,কেলেইনো এনেকুৱা কৰিছে?

তাই যাওঁকগৈ দিয়ক,বৰ কষ্ট পাইছে।

" যাবলৈ দিওঁ কেনেকৈ,নিজ হাতে ডাঙৰ কৰিছোঁ তাইক"।।

এটি কবিতা‌ এনেধৰণৰ 

বানত ডুবি যাব ধৰা ৰাঙলী গৰুজনীক বচোৱাৰ এটি জীয়া কবিতা।।

(৬)

এই বানেধোৱা‌ কবিতাবোৰতে 

শেষ হৈ যাব বহু জী থকাৰ কবিতা।।