কাৰণ শব্দই দুখ বুজিব নাজানে।
ভিৰৰ মাজতো
মন সদায়ে বন্ধ দুৱাৰৰ ভিতৰত।
কোনো নাহে সুধিবলৈ—
“বেছি বোজা হৈছে নেকি?”
নিজৰ দুখ নিজেই থৈ দিওঁ
নীৰৱতাৰ তলুৱাত।
ৰাতিৰ সৈতে মোৰ বন্ধুত্ব,
সিয়ো একো নোসোধে—
মাত্ৰ কাষতে থাকে।
অকলশৰীয়া হোৱাটো
মই বাছনি কৰা নহয়,
ই মোক লাহে লাহে
অভ্যাস কৰি পেলালে।
নমস্কাৰ স্বাগতম জনাইছোঁ আপোনাক । লেখাটো বা সংখ্যাটো পঢ়ি কেনেকুৱা পাইছে তলত কমেন্ট বক্সত লিখি আমাক জনাবলৈ নাপাহৰিব । লগতে লেখাটোৰ তলত দিয়া হোৱাটচএপ, ফেচবুক বুটামত টিপি লেখাটো আপোনাৰ শুভাংকাশী সকলৰ সৈতে শ্বেয়াৰ কৰি দিব । ধন্যবাদ