সৃষ্টিৰ অভিমানৰ কথাৰে-প্ৰৱীণ ৰাজবংশী

সৃষ্টিৰ আছে এটি সুন্দৰ মন

য’ত বিছাৰি পাওঁ

সঁচা মানৱতাৰ কবিতাৰ ভাষা

ভাল লগাৰ পৰা 

ভাল পোৱালৈকে 

এক সুকীয়া মাদকতা ৷

সৃষ্টি যেতিয়া বিষিদৰ

চকু পানী টুকে

নিৰৱে নিজানত

নিচুকাবলৈ লাগে

সতেজ জোনাকী দেশৰ

কবিতাৰ শব্দৰ মাদকতা ৷

সৃষ্টিৰ নাই আজি আহৰি

অনুভৱ কবিতাৰ শব্দৰ

লিহিৰি আঙুলিৰ পৰশ

আলফুলে বিলাই দিবলৈ 

হবনে তোমাৰ সময় আজি

এবাৰ কোমল আঙুলি পৰশ

বিলাই দিবলৈ মুক্ত মনে ৷

সময় থাকোতেই বিলাই দিয়া

মনৰ কোঠালিত খিলখিলাই

হাঁহি থকা সতেজ অনুভৱ 

আকৌ জীপাল হৈ পৰিব

সেউজীয়া কবিতাৰ পথাৰ খন

সৃষ্টিৰ অভিমানৰ কথাৰে ৷

জোকাৰি দেশৰ

সেউজীয়া ভাষাৰে

সঁচা মানৱতাৰ নিভাঁজ

একাজলি সতেজ শব্দৰে

থাকিব সঁচা মানৱতাৰ শব্দ

থাকিব জোনাকী দেশৰ

হেৰাই যোৱা কবিতাৰ

আবেগিক অযুত শব্দৰ মাদকতা(ৰাজ)৷৷