আত্মাৰ আৰ্তনাদ-মৌচুমী ভূঞা

বাহিৰত মাথো যন্ত্ৰৰ কৰ্কশ সুৰ,

ভিতৰত কিয় ইমান হাহাকাৰ?

তেজ মঙহেৰে গঢ়া এই দেহ,

বিচাৰি ফুৰে কিহৰ অংগীকাৰ?

যি হাতে গঢ়িলে এই মায়াজাল,

সেই হাতেই পাহৰিলে নিজৰ পৰিচয়।

আধুনিকতাৰ এই পোহৰত নেদেখিলোঁ—

আত্মাৰ চাকিটি কেনেকৈ ম্লান হয়!

তথ্যৰ পাহাৰত আমি সত্যক হেৰুৱালোঁ,

স্পন্দনৰ মাজত হেৰুৱালোঁ মৌনতা।

যন্ত্ৰই নাজানে সেই পৰমাত্মাৰ কথা,

য’ত শেষ হয় সকলো পাৰ্থিৱ অসাৰতা।

আৱেগবোৰ আজি কেৱল এটা বুতামৰ টিপ চুই,

অনুভববোৰ যেন মৰুভূমিত মৰীচিকা হৈ গ’ল।

কৃত্ৰিম হাঁহিৰ আঁৰত থকা চকুৰ পানীৰ নদীখন,

যান্ত্ৰিকতাৰ উত্তাপত ক্ৰমান্বয়ে শুকাই গ’ল।

কাঁচৰ দেৱালৰ সিপাৰে এখন বিশাল পৃথিৱী,

অথচ আমি বন্দী চাৰিচুকীয়া নীলা পৰ্দাত।

মানুহৰ স্পৰ্শতকৈ শীতল লোহাৰ পৰশ প্ৰিয় হ’ল,

হেৰাই থাকিল জীৱনৰ মাদকতা নিশাৰ নিস্তব্ধতাত।

হে অন্তৰ্যামি, এই যান্ত্ৰিক কোলাহলত

এবাৰ মোক নিজৰ ওচৰলৈ মাতি নিয়া।

শূণ্যতাৰ মাজেদি পূৰ্ণতাৰ সন্ধানত

মোৰ আত্মাৰ দুৱাৰখন খুলি দিয়া।