জুবিন গাৰ্গ-দীপাংকৰ শইকীয়া

সন্ধিয়াৰ আকাশখন ৰঙা। লুইতৰ পাৰত এজন যুৱকে নীৰৱে বহি আছিল। মোবাইলত বাজি উঠিল এটা গীত-সৰল, কিন্তু গভীৰ। শব্দবোৰে যেন কাগজ বিচৰা নাই, হৃদয়তেই ঠাই লৈছে।

গীতটো শেষ হ'ল, তথাপি নীৰৱতা ভাঙিল নে? নাই। নীৰৱতাই আৰু ডাঙৰ হ'ল-অৰ্থৰে ভৰা।

সেইয়েই গীতি সাহিত্য।

য'ত শব্দ কম, অনুভৱ বেছি।

আৰু সেই গীতি সাহিত্যৰ নাম-জুবিন গাৰ্গ।

📌দীপাংকৰ শইকীয়া 

জিলা ধেমাজি