প্ৰেমৰ দিনা~লহৰজ্যোতি মৰাণ

প্ৰেমৰ দিনা আকাশ ধূসৰ হৈ পৰিছে,

এক হাজাৰ শব্দ অকথিত, বহু দূৰত এৰি থৈ গৈছে।

বতাহে আমি জনা সময়ৰ ফুচফুচাই কঢ়িয়াই আনিছিল,

নীলা ৰঙৰ ৰঙেৰে অংকিত এক ভঙ্গুৰ পৃথিৱী।

তোমাৰ স্পৰ্শ এবাৰ দীঘলীয়া, কোমল আৰু ঐশ্বৰিক,

এতিয়া সময়ৰ বালিত খোদিত এক স্মৃতি।

তুমি বাছনি কৰা ফুলবোৰ, এতিয়া মৰহি গৈছে আৰু শুকান হৈছে,

এটা প্ৰেমৰ কাহিনীয়ে আমাক বিদায় দিয়ে।

তথাপিওঁ নিস্তব্ধতাত,তোমাৰ হাঁহি ৰৈ গৈছে,

মোৰ শিৰাবোৰৰ মাজেৰে প্ৰতিধ্বনিত হোৱা এটা সুৰ।

গধূলিৰ মৃদু উজ্জ্বলতাৰ দৰে মিঠা মিঠা,

আমি যি প্ৰেম কঢ়িয়াই আনিছিলো, আমি তেতিয়াই এৰি দিব লাগিছিল।

প্ৰেমৰ দিনা, মোৰ হৃদয়ে এতিয়াও শোক প্ৰকাশ কৰে,

তোমাৰ উষ্ণতাৰ বাবে, আমাৰ সুশোভিত বান্ধোন।

কিন্তু দুখতো প্ৰেমৰ পোহৰ জিলিকি উঠিব,

মোৰ আত্মাৰ গভীৰতাত, তুমি  চিৰদিনৰ বাবে সপোন দেখিবা।