তেঁও-বনশ্ৰী দাস

তেঁও কৈছিল ফুলি উঠা সম্পূৰ্ণকৈ ,

মই আৱৰি থাকিম ৰ'দে নুপুৰাকৈ।

তেঁও কৈছিল ৰামধেনুৰ শেষলৈ 

মই খোজ কাঢ়িম তোমাৰ সৈতে‌।

ৰঙবোৰ তোমাৰ হোৱালৈকে ,

মই তোমাক পোহৰাই ৰাখিম।

তেওঁ কৈছিল কান্দিবা তেতিয়া

যেতিয়া পৃথিৱীখন কুৎসিত লাগে,

মই মচি দিম চকুলো।

তোমাৰ বাবে মই শীত হম ,

 তোমাৰ বাবে বসন্ত

তোমাৰ বাবে মই চিঞৰ হম 

তোমাৰ বাবেই হম নিচুকনি গীত

মই হম তোমাৰ আৰম্ভণি 

আৰু তোমাৰ শেষ।

তেওঁ কৈছিল ঠিক হব সকলো,

সকলো ঠিক হব।

ঠিক হোৱাৰ আশ্বাসেৰে তেওঁ

সোমাই আহিছিল কুৰুকি, কুৰুকি।

এতিয়া সকলোতে তেওঁময়তা।