শূণ্যতাৰ বুকুু••অৰ্ণৱ কটকী

শূণ্যতাৰ বুকুত নগলে আৰু দুচকু 

নিৰ্জন নিশাৰ ফেঁচাৰ কুৰুলিত 

ঘড়ী কাটাৰ চিঞৰত পলাই ফুৰা মনটোক লৈ 

ভালে আছোঁ মই, শিৰোগত হৈ যন্ত্ৰণাৰ একাঠু বোকাত।।

চকু পানীৰে ধুই নিয়া শিতানৰ গাৰুটোক মোৰ সুধিবা 

কিমান দিনলৈ উমলি আছিলা স্মৃতি সৈতে তুমি ।

স্বপ্ন বিলাক আজি যে দুঃস্বপ্ন  দুখৰ ৰাতিৰৰো দেখোন দীঘলীয়া বাট 

তোমাৰ অপেক্ষাত ৰৈ আছোঁ আজিও,

 তুমি এৰি যোৱা সেই মৰা সুঁতিৰ কাষতেই। 

কিজানি আকৌ জী উঠে তোমাৰ পৰশত মোৰ মনৰ মৰা সুঁতিৰ স্থবিৰ গতি 

অপেক্ষা এদিন আহিবা তুমি বগা এখনি কাপোৰ লৈ , ঢাকিবলৈ মোৰ পুৰণা সজীৱ স্মৃতি।।