নগাঁওত ডাঙৰ হোৱা মই নদীক সদায় দূৰৰ পৰা চাই আহিছোঁ। কিন্তু মাজুলীত নদী জীৱন হৈ উঠে। পুৱা সত্ৰৰ ঘণ্টাধ্বনি, নামঘৰৰ কীৰ্তন, গছৰ পাতৰ মৃদু সুৰ —এইবোৰে মোক মোৰ নিজৰ ভিতৰলৈ টানি নিলে। যেন নগাঁওৰ ব্যস্ত ৰাস্তাৰ মাজতে হেৰাই যোৱা মই, ইয়াত আহি আকৌ নিজকে বিচাৰি পালোঁ।
এজন মানুহে মোক ক’লে—“মাজুলী কেৱল মাটি নহয় , ই মানৱতাৰ পাঠশালা।” তেওঁৰ চকুত মই দেখিলোঁ লুইতৰ দৰে গভীৰ ধৈৰ্য। সেই মুহূৰ্ততে বুজিলোঁ—মাজুলীয়ে মানুহক কেৱল আশ্ৰয় নিদিয়ে, মানুহ গঢ়েও।
সন্ধিয়া সূৰ্যাস্তৰ ৰঙা পোহৰে লুইতক চুই দিওঁতে মই নগাঁওৰ কথা ভাবিলোঁ—মোৰ জন্মস্থান, মোৰ শিপা। তেতিয়া অনুভৱ কৰিলোঁ, মাজুলী আৰু নগাঁও দুয়োটা মোৰ হৃদয়ৰ দুটা কাষ। এটা শিপা, আনটো আত্মা।
মাজুলীৰ পৰা উভতি আহোঁতে মোৰ হাতত কেৱল কিছুমান ফটো নাছিল, আছিল এটা গভীৰ অনুভৱ—যি মোক সদায় কৈ যাব,
“মানুহ য’তেই থাকক, শিপা আৰু সংস্কৃতি বাচি থাকিলে জীৱনো বাচি থাকে।”
মাজুলীৰ পুৱাই আহে ধীৰে ধীৰে,
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত সোনালী হাঁহি,
নামঘৰৰ ঘণ্টা, শঙ্খৰ ধ্বনি,
ভক্তিৰে জাগে সত্ৰ, জাগে মাটি।
কুঁৱলী চাদৰে ঢাকি থোৱা সপোন,
পক্ষীৰ মাতত ফুটি উঠে দিন,
তুলসীৰ পাতত আশীৰ্বাদ
মাজুলীৰ পুৱা শান্তিৰ চিন।
নগাঁওৰ পুৱা চঞ্চল, জীৱনৰ সুৰ,
কলঙৰ পাৰত ৰঙীন কোলাহল,
বজাৰৰ মাত, চাহৰ গোন্ধ,
মানুহৰ হাঁহি—আশাৰে উজ্বল।
ছাত্ৰৰ খোজ, কৰ্মীৰ সপোন,
পুৱাৰ ৰ’দে আঁকে নতুন পথ,
নগাঁওৰ পুৱা—সংগ্ৰাম আৰু সাহস,
আগবাঢ়ি যোৱাৰ জীৱন্ত অৰ্থ।
এফালে মাজুলী—ধ্যান, ভক্তি, নীৰৱতা,
আনফালে নগাঁও—চলন্ত জীৱনধাৰা,
দুয়ো পুৱা মিলি কয় একে কথা—
অসমৰ প্ৰাণ, অসমৰ আশা।
মাজুলীৰ সত্ৰ—
কেৱল ধৰ্মীয় আশ্ৰয় নহয়,
ই সংস্কৃতিৰ বিশ্ববিদ্যালয়,
অসমীয়াৰ আত্মাৰ পৰিচয়।
উভতি যোৱাৰ পথত তাই জানিছিল— এই ভ্ৰমণ শেষ নহয়, মাজুলী এতিয়া অংকিতাৰ মনতেই বাস কৰিব।
নমস্কাৰ স্বাগতম জনাইছোঁ আপোনাক । লেখাটো বা সংখ্যাটো পঢ়ি কেনেকুৱা পাইছে তলত কমেন্ট বক্সত লিখি আমাক জনাবলৈ নাপাহৰিব । লগতে লেখাটোৰ তলত দিয়া হোৱাটচএপ, ফেচবুক বুটামত টিপি লেখাটো আপোনাৰ শুভাংকাশী সকলৰ সৈতে শ্বেয়াৰ কৰি দিব । ধন্যবাদ