আজি প্ৰতিজন অসমীয়াৰ চেনেহৰ ভোগালীৰ উৰুকা। সকলোৰে ঘৰত জীয়ৰী-বোৱাৰীৰ গাত তৎ নাই। ৰাতিপুৱাৰ পৰাই আখলত পিঠা-লাড়ু বনোৱাৰ ব্যস্ততা। উজনি অসমতকৈ নামনি অসমৰ ঘৰে ঘৰে চুঙা পিঠাৰ আদৰ বেছি। চুঙা পিঠা নহ’লে যেন ভোগালীৰ বিহুটি আধৰুৱা হৈ ৰয়। সেয়ে বিয়লি হোৱাৰ লগে লগে পুৰুষসকল ব্যস্ত হৈ পৰিছে চুঙা পোৰাত। পথাৰৰ মাজত নৰাৰে সজা ভেলাঘৰ আৰু মেজিৰ বাকৰিত সকলোৱে মিলি এসাজ খোৱাটো পূৰ্বপুৰুষৰ পৰা চলি অহা এক পৰম্পৰা। পুৱাৰ পৰাই চাৰিওফালে বাজি থকা বিহু গীতৰ কলিয়ে সকলোৰে দেহ-মন জীপাল কৰি তুলিছে।
অসমৰ আন গাঁৱৰ দৰে ৰণজুলি গাঁৱতো আজি বিহুৰ উছাহ। ডেকাসকলে মিলি ৫০০ ফুট উচ্চতাৰ এক বিশাল মেজি আৰু ভেলাঘৰ সাজি উলিয়াইছে। কিন্তু সেই গাঁৱৰে এটা দুৰ্ভগীয়া পৰিয়াল— ৰমেন কাইৰ পৰিয়ালটোৰ বাবে আনন্দবোৰ যেন অলপ নিলগত। কিবা এক কাৰণত গাঁৱৰ ৰাইজে তেওঁলোকক এঘৰীয়া কৰি থৈছে। কোনো উৎসৱ-পাৰ্বণত তেওঁলোকক আগভাগ ল’বলৈ দিয়া নহয়। গাঁৱৰ মানুহে তেওঁলোকক দেখিলে ইতিকিং কৰে। সেয়ে ৰমেন কাইৰ ১৪ বছৰীয়া ছোৱালীজনী আৰু ১০ বছৰীয়া ল’ৰা অংকুৰে মাকৰ চাদৰত ধৰি কান্দিছে— সিহঁতেও ভেলাঘৰলৈ যাব বিচাৰে।
সন্তানৰ দুখ সহিব নোৱাৰি ৰমেন কাইয়ে ৰাজহুৱা ভেলাঘৰটোৰ পৰা অলপ দূৰত সিহঁতৰ বাবে নিজাকৈ এটা সৰু ভেলাঘৰ আৰু মেজি সাজি দিলে। উৰুকাৰ নিশা বাকী মানুহৰ হাই-উৰুমিৰ মাজতে সেই সৰু ভেলাঘৰটোতে সিহঁতে আনন্দ কৰিলে। ৰাতি ১১ বজাত ঘৰলৈ যাবলৈ ওলাওতে অংকুৰে ক’লে, "দেউতা, আমি গাঁৱৰ ডাঙৰ ভেলাঘৰলৈ যাব নোৱাৰিলেও দুখ লগা নাই, তুমি আমাক বিহু ঘৰ সাজি দিছা নহয়!" ৰমেন কাইৰ চকুহাল সেমেকি উঠিল। তেওঁ সন্তানক লৈ ঘৰলৈ উভতিল।
কিন্তু গাঁৱৰ দুই দুষ্ট ল’ৰা জিন্টু আৰু মিন্টুৱে এই দৃশ্যটো সহিব পৰা নাছিল। সিহঁতে ভাবিলে যে এই এঘৰীয়া পৰিয়ালটোৱে বেলেগকৈ ভেলাঘৰ সাজি গাঁৱৰ সন্মান নষ্ট কৰিছে। ৰাতিৰ অন্ধকাৰতে কোনোবাই দেখাৰ আগতেই সিহঁতে ৰমেন কাইৰ ল’ৰা-ছোৱালীহালৰ সেই মৰমৰ ভেলাঘৰটোত জুই লগাই দিলে।
পিছদিনা পুৱা মেজি জ্বলাবলৈ বুলি গা ধুই অংকুৰ আৰু তাৰ বায়েক লৰি আহিল। কিন্তু আহি দেখিলে তাত কোনো ভেলাঘৰ বা মেজি নাই, আছে মাথোঁ এদম ক’লা ছাই। সিহঁতৰ আশা-আকাংক্ষাবোৰ যেন নিমিষতে সেই ছাইৰ দমত বিলীন হৈ গ’ল। বায়েকক সাৱটি অংকুৰে হুকহুকাই কান্দিলে। মাকে ল’ৰা-ছোৱালীৰ এই বিলৈ দেখি সহিব নোৱাৰি খঙতে ক’লে, "যা, সেই ছাইৰ দমটোৰ ওচৰতে আঁঠু কাঢ়ি ভগৱানক জনাগৈ— যিয়ে আমাৰ আনন্দ কাঢ়ি নিলে, তেওঁৰো যেন আনন্দ নোহোৱা হয়।"
কণমানি দুটিৰ সেই আৰ্তনাদ যেন ভগৱানৰ কাণত পৰিল। অলপ সময় পিছত গাঁৱৰ ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানত হুৱাদুৱা লাগিল। গাঁৱৰ ডেকা এজনে মাইক্ৰ’ফোনত ঘোষণা কৰিলে যে জিন্টু আৰু মিন্টুৰ হঠাতে গুৰুতৰ পেটৰ বিষ উঠিছে, নাকে-মুখে তেজ ওলাইছে। এম্বুলেন্স মাতিব লগা হৈছে। গোটেই গাঁৱৰ আনন্দ মুহূৰ্ততে স্তব্ধ হৈ পৰিল। সকলোৱে বুজিলে যে নিস্পাপ শিশুৰ চকুপানী কেতিয়াও বিফলে নাযায়। কাৰোবাৰ অন্তৰত আঘাত দি নিজে সুখী হোৱাটো সম্ভৱ নহয়।

নমস্কাৰ স্বাগতম জনাইছোঁ আপোনাক । লেখাটো বা সংখ্যাটো পঢ়ি কেনেকুৱা পাইছে তলত কমেন্ট বক্সত লিখি আমাক জনাবলৈ নাপাহৰিব । লগতে লেখাটোৰ তলত দিয়া হোৱাটচএপ, ফেচবুক বুটামত টিপি লেখাটো আপোনাৰ শুভাংকাশী সকলৰ সৈতে শ্বেয়াৰ কৰি দিব । ধন্যবাদ