শৰীৰটো বৰ বেয়াকৈ সেঙেটা পৰিছে ~ প্ৰশান্ত বাৰিক

বকুত দপদপাই থকা জুই কুৰাই কোনোমতেই উত্তাপিত কৰিব পৰা নাই হিমচেঁচা কলিজাটো ৷

দেৱলাত শব্দবোৰৰ আৰ্তনাদত ফাটি পৰিছে চহৰখন৷

বিজ্ঞাপনৰ ছবিবোৰত চিটিকি পৰে বিবৰ্ণ সময়ৰ সাধুকথাবোৰ৷ গলি এটাত 

সিদিনা

কেছুৱাটো কোলাত ওলমাই 

ওৰে ৰাতি কপি আছিল তাই৷ 

 অচিন্ন নাড়ীত লেকেটা লাগিছিল

বেবিলিয়ন সভ্যতা ৷

পিৰিক পাৰাককৈ ৰৈ আছিল আন্ধাৰবোৰ 

শেলুৱৈ পদুলিবোৰত

ৰাতি নমা পৰলৈ৷

আন্ধাৰত সভ্যতাৰ খেলখন জমি উঠে,

চহৰখনে পাহৰি যায়

মানুহ আৰু অমানুহৰ সীমাৰেখাডাল৷

গোটেই চহৰখনেই এতিয়া শীতত কোঙা পৰিছে৷

মই বেলিটো মুৰত লৈ

ৰৈ আছো সাধুকথাৰ কেঁকুৰিটোত

জুই একুৰা অহালৈ বাট চাই ৷