দুখীয়াৰ সুখ-আশ্বিকুল ইছলাম

মণিকা আৰু প্ৰণৱৰ একমাত্র সন্তান কুকি। তাই সৰু হৈ থাকোতেই মাকে ইহলীলা সম্বৰণ কৰে। বহু কষ্টেৰে পঢ়ি শেষ কৰিছে। এটা চাকৰিৰ সন্ধানত তাই বহু কষ্ট কৰি আছে। চাকৰি যেন তাইৰ কপালত নায়ে। কাৰণ এই সময়ত যোগ্যতাতকৈ টকাৰহে সন্মান বেছি । তাইৰ দেউতাকে এখন সৰু দোকান দিয়ে। যি উপার্জন কৰে তাৰে পৰিয়াল পোহপাল দিয়াৰ লগতে তাইৰ অভাৱবোৰো পূৰণৰ চেষ্টা কৰে। তাই দেউতাকক বহুত মৰম কৰে। মাক নাছিল যদিও দেউতাকে তাইক মাকৰ অভাৱ অনুভৱ হ'বলৈ দিয়া নাছিল। দেউতাকে কষ্ট পাব বুলিয়ে তাই চাকৰিৰ বাবে প্রয়োজন হোৱা টকাৰ কথা নকয়। তাই নিজে কষ্ট কৰি চাকৰি কৰিবৰ মন। তাইৰ চেষ্টাই বিফলতাৰ ৰূপ লৈছিল যদিও ঘৰৰ ওচৰৰ ল'ৰা-ছোৱালী পঢ়াই স্বাবলম্বিতাৰ পথ বাছি লৈছিল। ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে কাটিঙৰ প্রশিক্ষণ লৈ এখন চিলাইৰ দোকানো খুলি লৈছিল। তেনেকৈয়ে সিহঁতৰ দিনবোৰ চলিবলৈ ধৰিলে। তাই চিলাই কৰি ঘৰৰ কিছুমান সৰু সুৰা অভাৱ দূৰ কৰাৰ প্ৰয়াস কৰে। এনেকৈয়ে দেউতাক আৰু তাইৰ দিনবোৰ ভালদৰে চলি আছিল। কিন্তু, দুখীয়াৰ সুখ যেন ভগৱানৰ সহ্য নহয়। বয়স হোৱাৰ লগে লগে দেউতাকৰ গা ভাল নথকা হ'ল। তাই দেউতাকক হস্পিতাললৈ লৈ গ'ল। হস্পিতালত ডাক্টৰে চাই ঔষধ দিলে। ঔষধবোৰ লৈ সিহঁত ঘৰলৈ আহিল। ঔষধবোৰ খাই শেষ হ'ল যদিও দেউতাকৰ গা ভাল পোৱা নাছিল। তাই দেউতাকক পুনৰ লৈ গ'ল। ডাক্টৰে তাইৰ দেউতাকক কিছুমান পৰীক্ষা কৰাবলৈ ক'লে। ডাক্টৰে কোৱাৰ দৰে তাই দেউতাকক পৰীক্ষা কৰালে আৰু তিনিদিনৰ পিছত পৰীক্ষাৰ ৰিপৰ্ট আহিল। তাই ডাক্টৰক ৰিপৰ্টবোৰ দেখুৱালে। 

ডাক্টৰজনে তাইক ক'লে তোমাৰ দেউতাৰ বেমাৰৰ বাবে বাহিৰলৈ নিব লাগিব। কাৰণ সেইখন হস্পিতালত সীমিত সংখ্যক যন্ত্র-পাতিহে আছে। তাত দেউতাকৰ বেমাৰ চিকিৎসা কৰিবলৈ যন্ত্রপাতিৰ অভাব। সেই সময়ত তাইৰ অবস্থা দেখি ডাক্টৰজেনে তাইক ক'লে- 'তুমি চিন্তা নকৰিবা, তোমাৰ দেউতাৰাক বাহিৰলৈ নিয়াৰ সকলো ব্যবস্থা কৰি দিম।' ডাক্টৰজনৰ কথা শুনি তাই মনত অলপ সাহস পালে। ঘৰলৈ আহি দোকানখন থকা মাটিখিনি বন্ধকত থ'লে আৰু তাইৰ সাঁচতীয়া পইচাখিনি লৈ দেউতাকক বাহিৰলৈ লৈ গ'ল। তাইক ডাক্টৰজনে যথেষ্ট সহায় কৰিলে। লাহে লাহে তাইৰ দেউতাক অলপ সুস্থ হৈ উঠাত সিহঁত ঘৰলৈ ঘূৰিল। দোকানখন নথকাৰ বাবে সিহঁতৰ চলাত বহুত অসুবিধা হ'ল। তাই আকৌ ল'ৰা- ছোৱালী কেইটামানক টিউচন ল'লে। টিউচনৰ পইচাৰে দেউতাকৰ ঔষধ পাতি কিনিবলৈ লগতে সিঁহতৰ চলিবলৈ অসুবিধা হৈছিল। মেচিন আছে যদিও দোকানখন নোহোৱাৰ বাবে তাইৰ গ্রাহক কমি গ'ল। এনেদৰে বহুদিন পাৰহৈ গ'ল। এদিন হস্পিতালৰ পৰা এটা ফোন আহিল। নাৰ্চৰ পষ্টৰ বাবে তাইক ইণ্টাৰভিউ দিবলৈ মাতিছে। তাই বহুত কম দিন কষ্ট কৰি পঢ়ি ইণ্টাৰভিউ দিলে। ৰিজাল্ট অলপ দিনৰ পাছত ওলাল। ৰিজাল্টৰ কথা শুনি দেউতাকৰ চকু পানী ওলাল। দেউতাকৰ তাইকলৈ বহুতো সপোন আছিল। আজি সেই সপোন পূৰণ হোৱাৰ বাবে দেউতাকৰ চকুৰ পানী ওলাইছিল। সেই সময়ত ভগৱানক তাই কি বুলি ধন্যবাদ দিব ভাষা বিচাৰি পোৱা নাছিল। কুকিৰ ধৈৰ্য, সাহস, ভগৱানৰ ওপৰত থকা তাইৰ বিশ্বাস, যোগ্যতা আদিৰ বাবেই হয়তো তাই আৰু দেউতাকৰ অৱশেষত মুখত হাঁহি বিৰিঙিল।

         - আশ্বিকুল ইছলাম 

           নগাঁও