আবেলিৰ প্ৰেমিক ~ মাৰ্জিনা বেগম

ৰ'দত শুকুৱা তৃষ্ণাতুৰ গছবোৰ 

ডালে - পাতে সেউজীয়া হৈ পৰিল,

ফুলবোৰ ফল হৈ জিলিকিল

গৰখীয়া বাটত হাঁহিলে প্ৰস্ফুটিত বসন্ত ।

এনে এক সুন্দৰৰ অমৃত সুধা গচকি থৈ 

সেই বছৰেই পাপীৰ জয়গান হ'ল ।

সিহঁতে মনে মনে থাকিল 

একো নক'লে,

বাকী একো নাথাকিল 

সকলো পথ ৰুদ্ধ কৰি ;

কাঢ়ি নিলে তেজোদীপ্ত আবেলিক

বসন্তৰ সলনি জালিমে হাঁহিল।

পুৰণি কথাবোৰ এৰিলোঁ 

সিহঁতে কৈছে আমি তোমাৰ সৈতে আছোঁ ,

কিন্তু সিহঁতে আকৌ কৈছে 

এইবেলি ব্যস্ত আছোঁ।

বছৰৰ পিছত বছৰ পাৰ হৈ গ'ল 

কিন্তু, সুন্দৰ আবেলিৰ প্ৰেমিক 

ওখ ওখ গছবোৰৰ প্ৰেমিক ,

জাকৰুৱা সন্ধিয়াৰ প্ৰেমিক 

আজিও উভতি নাহিল ।

সিহঁত হেৰাই গ'ল কৃত্ৰিম পোহৰত 

সাত সাগৰ তেৰ নদীৰ সিপাৰে 

অথবা কোনোবা কংক্ৰিটৰ চহৰত,

তথাপিও বুকুত নিৰৱতাই উদযাপন কৰে 

প্ৰতিনিয়ত এটি সেউজ আশা ।