এনকাউন্টাৰ—ওৱাহেদুৰ ৰহমান

@admin
0
তাইৰ কান্দোন দেখা পাই মোৰ চুকুলো বৈ আহিল। মানুহ ইমান নিষ্ঠুৰ হ'ব পাৰে নে ?কনমানি ছোৱালীজনী দেখিলেই দুখ লাগে। মানুহৰ তেজত যে একাধিক জন্তুৰ গুণ থাকিব পাৰে এয়াই বাস্তৱ।কি আচৰিত! মানুহেও হিংস্ৰ জন্তুৰ দৰে আচৰণ কৰিব পাৰে ।
        -"দেউতাই কেতিয়াবা মদ্যপান কৰি আহি,মাক বৰকৈ মাৰধৰ কৰিছিল। কেতিয়াবা আকৌ চুলিত জুই লগাই দিছিল। দেউতাই বিড়ি খাই থকা অৱস্থাত,বিড়িৰ আগুনেৰে মাৰ শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগৰ মাজত হেঁচি ধৰিছিল। মায়ে চিৎকাৰ কৰি মৰিলোঁ বুলি কান্দিছিল। কিন্তু সহায় কৰিবলৈ কোনেও অহা নাছিল। মই মাক সাবটি ধৰি কান্দিছিলোঁ, দেউতা নামাৰিবা বুলি।"--কনমানি চুহানাই কৈছিল।
     তাই বহুত কথা কৈছিল। মোৰ মনত ভাঁহি উঠিছিল, জেৰিফা আৰু মাঠুৰ পৰিয়ালৰ কথা। জেৰিফা ইমান ধুনীয়া ছোৱালী। তাইৰ কপালত ইমান অশান্তি নে ?
  --"মোক তুমি আৰু নামাৰিবা, তোমাৰ ভৰিত ধৰি কৈছোঁ। মই মৰিলে মোৰ ল'ৰা -ছোৱালী কেইটাক কোনে চাব। সিহঁতৰ যে কোনো নাই।--জেৰিফাই ক'লে।
   --"তোক মাৰিলে হে মই শান্তি পাম। তেতিয়া হে ছকিনাক বিয়া কৰিব পাৰিম।"--মাঠুয়ে ক'লে।
  --"তোমাৰ বিয়া কৰিব মন, তুমি কৰা। মই একো নকঁও। প্ৰয়োজনত মই তাইৰ দাস হৈ থাকিম।"--জেৰিফাই ক'লে।
  --"তোৰ দেউতাই মোক বিয়াৰ পিছত এক লাখ টকা দিয়াৰ কথা আছিল। কিন্তু ক'ত দিলে, সকলো মিছা।"
--মাঠুয়ে ক'লে।
-- "তুমি মোক সদায় শাস্তি দিয়াত কৈ একে বাৰে মাৰি পেলাই দিয়া। মোৰ আৰু জীয়াই থকাৰ ইচ্ছা নাই।"--জেৰিফাই ক'লে।
--"ঐ শুন,অহাকালি ছকিনাই মোৰ লগত বিয়াত বহিব।তই কিন্তু সকলো কাম আৰু আলপেচান ধৰিব লাগিব। নহ'লে তোক ডিঙি চেপি মাৰি পেলাই দিম।"--মাঠুয়ে ক'লে।
      মোৰ চকুলো ওলাই আহিল তাইৰ কথা বোৰ শুনি।
--"খুৰা কান্দিছা -- চুহানাই ক'লে।
 মইতো কান্দা নাই।"
   কণমানি ছোৱালী জনী চুহানাই সেই নিষ্ঠুৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছিল। সেই মাহটো আছিল পবিত্ৰ ৰমজান মাহ। সিদিনা আমাৰ ঘৰত খাবলৈ খুদকন একোই নাছিল। মই,ভাইটি ৰাজু ওৰে দিন কেৱল পানী এগিলাচ খাই ৰোজা ৰাখিছিলোঁ। সিদিনা দেউতাই ঘৰৰ চোতালত বহি বিড়িৰ ভিতৰত কিবা কিবি ভৰাই হুপি হুপি বিড়ি খাইছিল।
   হঠাৎ মোৰ মাক হাত ভৰি বান্ধিলে আৰু মাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।মোক আৰু ভাইটিক লাঠিৰে খুন্দা মাৰি মাটিত বগৰাই দিছিল আৰু ক'লে কান্দিলে দুয়োকে মাৰি পেলাম।চিঞৰ মাৰি ৰাজু আৰু মই মাক সাবটি ধৰি কান্দিছিলোঁ। আইৰ অবস্থা বেয়া দেখি বটল এটা হাতত লৈ কিবা খাই খাই ঘৰৰ পৰা পলালে।
   বলা মা আমি গাঁৱলৈ গুছি যাওঁ। গুৱাহাটীত দিন হাজিৰা কৰি তুমি আমাক আৰু কিমান দিন পুহিবা। কেতিয়াবা মদ্যপান কৰি দেউতাই আমাক মাৰি পেলাই দিব।
   আমাৰ কান্দোন শুনি ওচৰৰ ভাৰাতীয়াই আগবাঢ়ি আহিল।মাৰ অৱস্থা দেখি সকলোৱে হতবাক হৈছিল। কিছুমানে আমাক ক'লে ঘৰলৈ যোৱা গৈ। কিছুমানে আকৌ ক'বলৈ ধৰিলে এই মদাহী, জুৱা চোৰটোক ঘৰৰ মালিকে উলিয়ায় দিব লাগে। এনেকুৱা কাৰণতে কিছুমান মানুহক পুলিচে এনকাউন্টাৰ কৰে। তথাপি মানুহবোৰ পৰিবৰ্তন নহ'ল। কিছুমানে আকৌ কৈছিল, তিৰোতাজনীয়ে ল'ৰা-ছোৱালী কেইটাক লগত লৈ গুছি যাব লাগে। ইমান অমানৱীয় অত্যাচাৰ সহ্য কৰি থাকে কিয় ?পাৰিলে থানাত কেচ্ এটা দিব লাগে।
   --"মই কলৈ যাম। মোৰ যে কোনো নাই। যোৱা বছৰৰ COVID-19 বেমাৰত মোৰ মা-দেউতা দুয়োজনৰ মৃত্যু হৈছিল। আমি গৰীব মানুহ। আমাক কোনে সহায় কৰিবলৈ আহিব।" জেৰিফাই চিঞৰি চিঞৰি ক'লে। 
    মানুহবোৰে লাহে লাহে গুচি যাবলৈ ধৰিলে। জেৰিফাৰ কান্দোনত যেন কোনোৱে সহাঁৰি নিদিলে।
কাষত বুঢ়া মানুহ এজন থিয় হৈ ৰ-লাগি চাই আছিল।
জেৰিফাই ভাবিছিল যে এয়া ৰহিম চাচা হ'ব নিশ্চয়।
 --" আই জনী তোৰ ঘৰ ক'ত আছিল।"--ৰহিম চাচাই সুধিলে।
--"মোৰ ঘৰ চিলনীৰ পাৰা"--তাই ক'লে।
--"চিনি পাইছোঁ, তোমাৰ মা-দেউতা বৰ ভাল মানুহ আছিল দেই।আল্লাহ সিহঁতক বেহেস্ত নচিব কৰক।"--চাচাই ক'লে।
--"কি কৰিম উপাই নাই। স্বামীৰ অবাধ্য হোৱাটো কোনো নাৰীয়ে ভাল নাপায়।"--জেৰিফাই ক'লে।
--"আতা আপুনি মনে মনে থাকিল কিয় ? ভয় খাইছে নেকি ? আমি আপোনাৰ ঘৰলৈ নাযাওঁ।মায়ে মনৰ দুখৰ কথাহে কৈছে।"--সৰু ছোৱালী জনীয়ে ক'লে।
   তাইৰ কথাষাৰ শুনি আচৰিত লাগিছিল।ভাৱিলোঁ সিহঁতক ঘৰত লৈ যাওঁ নেকি ? কিন্তু ছোৱালী জনীয়ে নাযায় বুলি ক'লেই দেখোন। আমাৰ জাতিটোৰ প্ৰতি ধিক্কাৰ আহিল। কেতিয়া এইবোৰ অসামাজিক কাৰ্যৰ অৱসান ঘটিব। আমি জীয়াই থাকোঁতে পৰিবৰ্তন হ'ব নে ?--"আতা এতিয়া আহিছোঁ। দেউতাই ঘৰলৈ ঘূৰি আহিলে আমাক আটাইকে আৰু মাৰিব।"-- চুহানাই ক'লে।
  ল'ৰা -ছোৱালী দুজনক দুটামান চকলেট,চিপচৰ পেকেট আৰু পঞ্চাছ টকা এটা হাতত গুজি দিলোঁ। সিহঁত ঘৰলৈ গুছি গ'ল। মই ৰ-লাগি চাই থাকিলোঁ। অজানিতে মনত চিৎকাৰ কৰি উঠিল, এনেকুৱা নৰপিশাচ বোৰক এই কাৰণে এনকাউন্টাৰ কৰে।  
  হঠাৎ দূৰৈত কান্দোনৰ ৰোল ভাঁহি আহিল। সকলো অবাক হ'ল। আকৌ কি হ'ল ? এনেতে গাঁওবুঢ়া আহিল। মানুহবোৰৰ হুৱা-দূৱা লাগিল। আজি কালি সমাজবোৰ বেয়া মানুহৰে ভৰি পৰিছে।
--" সেই যে মাঠু মদাহী।তাক ড্ৰাগছৰ অপৰাধত অলপ আগত পুলিচে এনকাউন্টাৰ কৰিলে। এতিয়া ঘৰ খনৰ কি হ'ব ? "-- গাওঁবুঢ়াই ক'লে।
 সকলোয়ে ফুচ-ফাছকৈ ক'বলৈ ধৰিলে এয়া নতুন প্ৰজন্মৰ কাৰণে মাইল ফলক হ'ব। ছি: মনত বৰ দুখ লাগিল। পৰিয়ালটোৱে ভবিষ্যতে কেনেকৈ চলিব।সময় বৰ নিষ্ঠুৰ। মই যেন অকলশৰীয়া ভাগৰুৱা পথিক।

Post a Comment

0Comments

নমস্কাৰ স্বাগতম জনাইছোঁ আপোনাক । লেখাটো বা সংখ্যাটো পঢ়ি কেনেকুৱা পাইছে তলত কমেন্ট বক্সত লিখি আমাক জনাবলৈ নাপাহৰিব । লগতে লেখাটোৰ তলত দিয়া হোৱাটচএপ, ফেচবুক বুটামত টিপি লেখাটো আপোনাৰ শুভাংকাশী সকলৰ সৈতে শ্বেয়াৰ কৰি দিব । ধন্যবাদ

Post a Comment (0)