ঘামৰে ভিজা চোতাল।
হাল ধৰি আগবাঢ়ে হালুৱা,
হিয়া খুলি কৰে কাম।
ভাটিয়ালৰ সুৰেৰে মাটি,
কপালৰ দাগেৰে লিখা।
বীজৰ আশা, ধানৰ সপোন,
তেখেতৰ বুকুত সাঁচি ৰখা।
ভোক-পিয়াহ নাহি ভাবনা,
মাটিয়ে হে তেখেতৰ দেউতা।
পাহাৰলৈ জোকাৰে হালি,
ৰঙা মাটিৰ গানটো কঢ়া।
বতাহে কয়, "ধৈৰ্য ধৰি থাক,"
চকুতে তেখেতৰ পোহৰ।
সেউজ পথাৰৰ মাজত হালুৱা
আসামৰ হৃদয়ৰ জয়ৰ।
নমস্কাৰ স্বাগতম জনাইছোঁ আপোনাক । লেখাটো বা সংখ্যাটো পঢ়ি কেনেকুৱা পাইছে তলত কমেন্ট বক্সত লিখি আমাক জনাবলৈ নাপাহৰিব । লগতে লেখাটোৰ তলত দিয়া হোৱাটচএপ, ফেচবুক বুটামত টিপি লেখাটো আপোনাৰ শুভাংকাশী সকলৰ সৈতে শ্বেয়াৰ কৰি দিব । ধন্যবাদ