বিহুৰ বতৰা••লহৰজ্যোতি মৰাণ

আকৌ আহি পৰে পাহিলা ব’হাগ,

বতাহে আনে নবীন সুৰৰ অনুৰাগ।

ডেকা-গাভৰুৰ বুকুত জুৰে জুইৰ পোহৰ,

হিয়াত বাজে ঢোল-পেঁপাৰ জীয়াই দিয়া গীতৰ।

কুলিৰ সুৰে জগায় মৰমৰ জোনাকী,

বতাহে কঢ়িয়ায় কপৌ ফুলৰ সুৰভি সনা ৰাতি।

নাহৰ ফুলে হেঁপাহেৰে বিলায় পবিত্ৰ গোন্ধ,

প্ৰকৃতিৰে মেলে মনৰ ভিতৰলৈ কোমল বন্দ।

গছ-বিৰিখে সলাই পাতে, সজায় নতুন বেশ,

বিহুৰ ধেমালিত নাচে ধৰণীৰ প্ৰতিটো দেশ।

হিয়াত লাগে বিহু, হেঁপাহেৰে জুৰে প্ৰাণ,

নাচোঁ গাঁও সাত দিন সাত ৰাতি—সপোনে কৰে গান।

আহা, এই বিহুত হওঁক নতুন আশাৰ বিজয়,

হিয়াৰ কোণত ফুলক শান্তি, সৌন্দৰ্য আৰু স্নেহৰ সূৰ্য।

বিহুৱে আনক মৰম, মিলনৰ মিঠা বাৰ্তা,

পাহিলাৰ পোহৰত জগাওঁ জীৱনৰ নতুন কাব্যতা।

অসমীয়া সাহিত্য চানেকি আলোচনীলৈ বুলি 

অসমীয়া কবিতা