কৰ্মজীৱন:-কৰ্মজীৱনত প্ৰৱেশ কৰোঁতেই বুজি পালোঁ—জীৱন কিতাপৰ দৰে সহজ নহয়। মই বিভিন্ন ধৰণৰ কামৰ সৈতে জড়িত হ’লোঁ, ফাৰ্মাচি ক্ষেত্ৰৰ সৈতে সম্পৰ্ক গঢ়িলোঁ, ঔষধ, ৰোগী আৰু মানুহৰ বেদনা ওচৰৰ পৰা দেখিলোঁ।এজন ৰোগীৰ চকুত আশাৰ পোহৰ দেখিলে মোৰ মনটো বেলেগেই ভৰি পৰে। সেই মুহূৰ্তবোৰে মোক বুজাইছে—মানুহক সহায় কৰাটোৱেই আটাইতকৈ ডাঙৰ সাফল্য।একেলগে মই সংবাদ আৰু লেখালেখিৰ সৈতে জড়িত হ’লোঁ। আঞ্চলিক বাতৰি, সমাজৰ জ্বলন্ত সমস্যা, নীৰৱ মানুহৰ কণ্ঠস্বৰ—এইবোৰ মোৰ কলমৰ বিষয় হৈ উঠিল। বিভিন্ন কাকতৰ সৈতে সংযোগে মোক এটা পৰিচয় দিলে, কিন্তু তাৰো ডাঙৰ কথা—ই মোক দায়িত্ববোধ শিকালে।
লেখালেখি:-লেখা মোৰ বাবে কেৱল চখ নহয়—ই মোৰ বাস্তব ঘটনা সমাজৰ আগত ডাঙি ধাৰাৰ এক লক্ষ্য। যেতিয়া মন ভাঙে, যেতিয়া সমাজে হতাশ কৰে, তেতিয়া মই শব্দৰ আশ্ৰয় লওঁ। কবিতা, প্ৰবন্ধ, অনুবাদ, কাহিনী—প্ৰতিটো লেখাত মই নিজকে অলপ অলপ উজাৰি দিওঁ।মই বিশ্বাস কৰোঁ—লেখকে সমাজৰ বাস্তব ঘটনা ডাঙি ধৰিব পাৰে। সেয়েহে মই সত্য লিখিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ, যদিও সত্য কেতিয়াবা তিতা হয়।
সংগ্ৰাম আৰু নীৰৱ যুদ্ধ:-মোৰ জীৱনটোও সংগ্ৰামৰ বাহিৰে নহয়। বহু সপোন অপূৰ্ণ ৰৈ গ’ল, বহু বিশ্বাস ভাঙিল। কিছুমান নিশা নিদ্ৰাহীন কটালোঁ—ভৱিষ্যৎক লৈ চিন্তাত। কিন্তু মই হাৰ মানিব নাজানিলোঁ।মই শিকিলোঁ—জীৱনত আটাইতকৈ ডাঙৰ যুদ্ধটো মানুহে নিজৰে সৈতে কৰে।
সপোন আৰু আগন্তুক পথ:-আজিও মোৰ সপোন আছে। এখন ভাল উপন্যাস লিখাৰ সপোন, সমাজক অলপ হলেও সলনি কৰিব পৰা লেখাৰ সপোন, আৰু এজন সৎ, দায়িত্বশীল মানুহ হিচাপে পৰিচিত হোৱাৰ সপোন।মই বিশ্বাস কৰোঁ—যদি মনত সততা থাকে, পথ নিজেই ওলাই আহে।মোৰ জীৱনীখন কোনো মহানতাৰ গল্প নহয়। ই এজন সাধাৰণ মানুহৰ অসাধাৰণ যাত্ৰাৰ কথা। মই আজিও যাত্ৰাত আছোঁ। শেষ পৃষ্ঠা এতিয়াও লিখা হোৱা নাই।জীৱন চলি আছে—কলমো চলি থাকিব।
নমস্কাৰ স্বাগতম জনাইছোঁ আপোনাক । লেখাটো বা সংখ্যাটো পঢ়ি কেনেকুৱা পাইছে তলত কমেন্ট বক্সত লিখি আমাক জনাবলৈ নাপাহৰিব । লগতে লেখাটোৰ তলত দিয়া হোৱাটচএপ, ফেচবুক বুটামত টিপি লেখাটো আপোনাৰ শুভাংকাশী সকলৰ সৈতে শ্বেয়াৰ কৰি দিব । ধন্যবাদ