এসময়ত নীলিমৰ ওপৰত তাইৰ অভিমানৰ শেষ নাছিল। নীলিমে পাচ মিনিট পলমকৈ আহিলেও তাই মুখ ওফোন্দাই বহি আছিল। নীলিমে যেতিয়া হাঁহি এটা মাৰি কৈছিল, "ইমান অভিমান কৰিলে বুঢ়ী হৈ যাবি যে!", তেতিয়া তাইৰ খংটো আৰু চৰাহে হৈছিল। সেইয়া আছিল অধিকাৰৰ অভিমান, য’ত জীয়াই থকাৰ এক সুকীয়া মাদকতা আছিল।
কিন্তু আজি?
আজি নীলিম নাই। কোনো এক অজান দেশলৈ তেওঁ গুচি গ’ল, য’ৰ পৰা কোনো ঘূৰি নাহে। এতিয়া অনামিকাৰ বুকুত অভিমানৰ পাহাৰ গোট খাইছে, কিন্তু সেই অভিমান ভাঙিবলৈ নীলিম নাই। লাহে লাহে সেই অভিমানবোৰ যেন এটা বিষাদৰ সাগৰত বিলীন হৈ পৰিছে।
তাই অনুভৱ কৰিলে, প্ৰিয়জনৰ অভাৱত অভিমানবোৰ মৰহি যায়। কাৰণ যাৰ ওপৰত অভিমান কৰিছিল, তেওঁৱেই যদি নাই, তেন্তে সেই অভিমানৰ মূল্যই বা কি? অভিমানবোৰ মৰহি যোৱাৰ লগে লগে তাইৰ হৃদয়ৰ কোনোবা এটা কোণত থকা সেই উজ্জ্বল ভালপোৱাবোৰো যেন লাহে লাহে শেঁতা পৰি আহিছে। এতিয়া কেৱল ৰৈ গৈছে এক গভীৰ মৌনতা।
অনামিকাই ডায়েৰীখন জপাই থ’লে। তাই বুজি পালে— ভালপোৱা মানে কেৱল কাষত থকাটো নহয়, কাৰোবাৰ অভাৱত নিজকে চম্ভালি লৈ তেওঁৰ স্মৃতিবোৰক জীয়াই ৰখাটোও এক ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান।
নমস্কাৰ স্বাগতম জনাইছোঁ আপোনাক । লেখাটো বা সংখ্যাটো পঢ়ি কেনেকুৱা পাইছে তলত কমেন্ট বক্সত লিখি আমাক জনাবলৈ নাপাহৰিব । লগতে লেখাটোৰ তলত দিয়া হোৱাটচএপ, ফেচবুক বুটামত টিপি লেখাটো আপোনাৰ শুভাংকাশী সকলৰ সৈতে শ্বেয়াৰ কৰি দিব । ধন্যবাদ